Samen een brood halen bij de Boulanger…….

Daar gaan we, samen naar de bakker. Silka kan hier tussen de druiven lekker los lopen en dat is fijn. Soms ook niet want ik heb hier wel eens gestaan vanaf 9 uur ‘s morgens tot 11 uur!!! Voor ze eindelijk weer met me mee ging naar de caravan. Ja, dit verhaal is echt waar gebeurd 2 jaar geleden op de verjaardag van mijn lief. Op een gegeven moment was ik er zo klaar mee en toen heb ik allerlei verwensingen naar de hond gedaan en dat vond ze zo onaardig van mij dat ze dacht ik mag nu wel gauw mee gaan anders wordt ik ter plekke een zwerfhond.Maar goed vanmorgen ging het prima……

Kijk, de druiven hebben hier al kleine blaadjes, Fleurie ligt iets hoger dan de plaats Beaune en dat zie je dus terug in het temperatuur verschil. Het is hier erg heuvelachtig dus heel geschikt voor goede wijn, vooral witte. Ook de bekende Beaujolais wijn komt hier vandaan. In het dorp is een grote Coöperatie waar de wijnboeren hun druiven brengen. Ik ben hier eens geweest in September, zo leuk, echt een aanrader….wat een wijndrukte…..

We lopen samen verder….

 Kijk, Silka vindt een druivenstam, en gaat daarmee aan de haal…..even lekker los rennen. 

Ik sjok er wel achter aan….ik ben allang blij dat ik  dit steile paadje weer kan lopen na mijn knie problemen.

Nog een klein stukje en we zijn boven in het dorp. Silka maar even aan de riem doen.

Fleurie staat bekent om dit kleine kapelletje en het toornt  hoog boven het plaatsje uit. Echt zo leuk om te zien.

We zijn bij de bakker aangekomen en gelukkig staan er naast de moderne winkelpui mooie oude deuren, ze zijn van de bakkerij…de winkel moet uitstraling hebben voor de bakkerij is dat niet nodig. Daar ben ik het mee eens, mooie oude deuren.

Vandaag nemen we 2 baguettes, want ik had gister Ratatouille gemaakt en daar blijft altijd iets van over om een heerlijk soepje van te maken, wat Franse kaas erbij en natuurlijk een wijntje….Ja, we leven weer als die bekende persoon in Frankrijk……lekker hoor!

Op het wijnplein voor de coöperatie zie ik 2 schilderingen, zgn. Trompe L’oeuil…..alles lijkt net echt maar is echt nep.

Foto gemaakt en weer terug met Silka los door de druiven. Wacht zie ik daar dan toch ook nog een wijnkasteel…..

Het is er een, een echte…..met torentjes….

We zijn bijna weer bij de camping…..ik roep Silka en ze komt meteen, beloon haar met een koekje en we gaan naar de caravan. Goed gegaan, brave hond.

Maar ik zag toch ook nog een oude deur….

Zo was onze wandeling heel gezellig, ik hoop dat het zo blijft…..duimen maar en misschien moet ik bij dat kapelletje maar een kaarsje gaan branden….

Fijne zaterdag, groetjes, Marion.

Ja hoor, daar was ik weer……..

 

Wat zien jullie hier…..Het gaat weer eens over eten…..wat eet je zoal op een camping…..Ik maak alles wat ik wil…..het maakt niet uit, want ik heb ook een oventje mee….ja, ik ben van alle markten thuis. Gister heb ik snijbonen gekocht en die lekker feestelijk en smakelijk verpakt. Eerst in stukjes gesneden, niet te groot en die even gekookt. Onderwijl had ik de hapjespan op het vuur staan, nou eigenlijk op het inductie plaatje, en heb daar 2 kleine uien gesneden en gebakken met een flinke teen knoflook. Daarna een viertal gesneden tomaten erbij en dan de reeds gekookte snijboontjes erbij. { het kan ook met sperziebonen} Heel lekker met gekookte aardappeltjes, maar rijst kan ook. Probeer het maar eens, het is verrassend lekker……

Maar er was nog wat met eten….

Wat zie je hier? Juist, een stokbrood……nou dat denk je, want het is echt anders……hoezo?

{ a propos…..hoe vinden jullie mijn tafelkleed? Gemaakt van 4 theedoeken van de ACTION }

Resumé……je hebt een stokbrood en brood heet in het Frans Pain. Je hebt ook een flute en een baquette en een gros pain en dus ook een pain. Een pain is eigenlijk een grote baquette…..snappen jullie het nog?

Na zeker dik 54 jaar Frankrijk raak ik nog verstrikt in de vele namen voor het heerlijke Franse stokbrood. Wat jullie zien is een Pain.

Het leven van een toerist kent vele valkuilen, dat zie je maar weer.

Een rondje rijden met de auto richting Nolay via de druivenroute. Druiven zijn er nog niet maar wel andere leuke dingen.

De wijnboeren zijn druk aan het ploegen tussen de druiven en dat kun je doen met een zeer aparte trekker of op een milieu verantwoorde manier…..

Ja, misschien denk je de tijd staat hier stil, maar we zijn terug bij af, want al meer wijnboeren laten het ploegen over aan een man met paard. Hoe leuk is dat? Wij vonden het heel leuk om te zien. En het was een heel lief gehoorzaam paard.

Wat zagen we nog meer…..Nou hele aparte apparaten….

Een soort blazer die warme rook over de druiven gaat blazen.

Ze maken eerst vuur in potjes en die geven rook af en dat wordt dan over de druiven geblazen door deze machines bij nachtvorst. De nieuwste uitvinding…..

Hier zo’n vuurpotje…….er stonden er wel honderd in sommige wijngaarden…..Wat zal dat een feeëriek gezicht geweest zijn toen ze allemaal branden….de reden is alleen shit….nachtvorst is niet goed voor pas ontluikende druiven…..

En verder ging de autorit, naar Nolay….en daar aangekomen kon ik los gaan met het fotograferen van deuren…..

Zo’n mooie deur met ook nog een detail…..zien jullie die donkere cirkels in het smeedwerk….

Let op….

Zie hoe mooi dat kopje is gemaakt…..maar waarom nou zo’n kopje in de deur?  Wie het weet mag het zeggen….ik weet het niet.

Deze is ook zo mooi, heb er al eens een foto van gemaakt en die hangt bij mijn jongste dochter in de woonkamer en weet je waarom? De kleur blauw van deze deur paste precies bij haar interieur kleuren. Hoe leuk is dat?

Nog zo’n statige deur…vroeger zat hier een klooster nu een verzorgingshuis, maar de deur is gebleven.

Zo hebben jullie wel weer wat te lezen denk ik. Wij zijn vandaag verhuisd naar Fleurie en dat was niet helemaal toevallig.

Wij zijn in Fleurie gaan koffie drinken bij Wout en Ria, mijn vriendin en haar man, en blijven een paar nachtjes bij hun op de camping. Dat is toch gezellig zo onverwacht…..

Nog 1 plaatje dan, van een uithangbord…..

Geen wijnbord  maar een herder met schaapjes……weer eens wat anders….

Genoeg voor vandaag, welterusten en tot gauw….als de WiFi van de camping meewerkt.

Groetjes, Marion.

Afsluitend een deur, maar……

Ik heb nog 1 plaatje en die is eigenlijk voor Piet, de man van Patchie Greet. Piet maakt foto’s van putdeksels, dus ik heb er een voor hem gemaakt.

Piet deze is speciaal voor jou…

Zie je dat putdeksels ook verhalen vertellen…deze is van de waterleiding……zie de kraan…

 

Na een nachtje slapen is het gelukt…..yes

Een leuk uithangbord aan de gevel van een wijnhuis, nee geen beroemd wijnhuis, gewoon een hardwerkende wijnboer die dit wel zag zitten, zo’n uithangbord. Wat zie je? De wijnboer met een plastic mand op zijn rug terwijl hij de druiven plukt. Nou dat is nu nog niet aan de orde want er zullen pas over 100 dagen druiven aan de stokken hangen en dan moet je nog wachten tot september voor je kan oogsten. Ze hebben hier 3 weken terug ook nog last gehad van nachtvorst en dat is nog overal te zien aan de verbrande strobalen. Ja, echt die steken ze in de brand en die rook die daarvan af komt zorgt voor een warme mist als het ware en dan hebben de druivenstammen het toch minder koud. Bij ons beregenen ze de fruitbomen met hetzelfde resultaat voor ogen. De boeren zijn wel slim.

Gister hebben we ook een hele mooie route gereden en toen kwamen we bij een riviertje…..

Water, daar is Silka dol op….niet zozeer om te zwemmen maar pootje baden is het doel en dan liefst ook nog proberen takjes uit het water te vissen. 

Het is hier de afgelopen tijd slecht weer geweest dat kun je wel zien aan het rivier water, het staat hoog, dat hoort niet.

Silka klimt weer op de kant en we vervolgen onze wandeling. Onderweg zag ik nog wat bijzonders….

Bomen bedekt met mos, en een hele dikke laag…..deze bomen staan niet aan dat riviertje maar er een stuk vanaf, heel bijzonder….

Zie hier hoe dik die laag mos is….En zo ontdek je toch af en toe weer wat bijzonders.

Er was ook nog een wijnproeverij in Monthelie, en daar wilden wij wel heen. Vroeger stonden wij op een camping in Meursault, maar die is verkocht en heeft nu alleen maar huisjes. Vanaf die camping konden we lopen naar Monthelie, nu moesten we met de auto, want onze hond kan niet fietsen dus de fietsen zijn niet mee.

Geeft niets totdat we bij Monthelie kwamen…..het is een klein gehuchtje, met misschien maar 50 inwoners……we konden niet parkeren….alle toegangswegen stonden vol. Fijn voor de wijnboeren want die hebben het ook niet makkelijk door corona. Voor ons pech, maar wij gaan gewoon deze week even kijken, ook leuk.

En zo rijgen de dagen zich aaneen, hier en daar even kijken, boodschapjes doen, lekkere Franse dingen kopen, zoals paté en croute, paté in een deegkorst, zooooo lekkerrrrr……

Ben zelfs net even bij de ACTION geweest, ja dat kan gewoon hier in Frankrijk. Heb een mandje gehaald waar mijn snelkoker en theepot in passen want als we hebben gereden met de caravan en ik open het kastje van de theepot, springen ze er gewoon uit. Dat moet over, vandaar. Ik vond ook nog een tuig voor Silka, en dat is wel handig want ze weet af en toe haar kop door de halsband te wurmen en ontsnapt dan. Ja, heel apart, we maken weer wat mee met onze lellebel……Ze wel lief hoor, grrrr….

Genoeg voor vandaag denk ik…

Fijne dag, groetjes, Marion.

 

Wat wil een mens…….

 Het wordt een blog zonder foto’s want die wil het apparaatje niet doorgeven….en zoals jullie weten ben ik een digibeet en weet ik dus niet wat ik moet doen om dat te laten werken. Het heeft mij en mijn lief inmiddels ruim 2 uur gekost om het blue tooth toetsenbord te laten werken via de tablet dus even pfffff…..Misschien moet ik even terug naar EP Beerepoot voor uitleg, maar ja, dat is ongeveer 2 dagen rijden en met die dure energieprijzen toch maar even pielen……en het is gelukt…zowaar…behalve de foto’s….jammer,  maar helaas.

Maar de vraag is wat wil een mens, oenoloog worden, fotografe worden, de baas van een leesclub van romantische vrouwen of francofiel of een topquiltster en dan misschien wel kunstenares…..Zoveel vragen en zoveel tijd om te beantwoorden is er niet, dus we gaan aan de slag. 

Oenoloog zou ik wel willen worden, dan kan ik in Beaune naar een speciaal instituut om er van alles over te leren. Oenoloog is wijnkenner in de hoogste zin van het woord. We hebben alvast wel al 10 liter wijn gehaald om te proeven of het lekkere wijn is en of het past bij onze culinaire hoogstandjes die wij toch dagelijks proberen te maken. Het is wijn uit het jaar 2020 want de wijnoogst van vorig jaar is grotendeels mislukt door late vorst in de maand april en toen zijn er veel ranken bevroren. We zien ook veel nieuwe aanplant staan. Vandaag zijn we de Route de Grand Crus gereden { de grote wijnroute van de Bourgogne wijnen} We eindigden in Nuits St. George en zijn daar even door het stadje gewandeld. En daar zag ik behalve wijnhuizen hele mooie oude deuren, ik kan ze alleen niet laten zien, zo jammer dit….Als je die route rijdt kom je langs hele mooie wijnplaatsen, hele beroemde plaatsen…Aloxe Corton,Meursault, Clos de Vougeot, Gevrey Chambertin en ga zo maar door. Zo veel namen en ook zoveel wijnen…witte en rode…..ik ben zelf van de rode fan. Dus jullie zijn nu op de hoogte, misschien blijf ik hier hangen voor een cursus oenologie, je weet maar nooit….

Fotografie is ook een van mijn passies, en dat kunnen jullie nu niet zien. Alles staat hier in de Bourgogne al in bloei…de gouden en de blauwe regen, de kaarsjes in de kastanjebomen, de seringen, ja die geur hangt in ons rijdende huis want er staat een seringenboom naast ons, de kersenbomen bloeien en alle appelbomen. Het is gewoon een explosie van bloesem. Ik heb het allemaal op mijn manier vastgelegd en misschien laat ik het nog wel eens zien. Ik wordt geen professionele fotografe ik blijf het erbij doen zal ik maar zeggen.

Lezen is ook zoiets, ik hou ervan tot de laatste letter…..dus nee, ik wordt geen baas van een leesclubje want dan heb ik minder tijd om te lezen……snappen jullie dat…..ik blijf lezen voor mezelf en deel mijn boeken met wie ze lezen wil. Goeie deal toch?  Ik heb nu ook weer een 4 tal boeken mee, ja echte boeken want ik ben van de boeken niet van de E-reader….zal je gebeuren krijg je zo’n kreng niet aan de gang heb je niks te lezen…zal mij niet gebeuren. Boeken doen het altijd!

Ik blijf dus wel quilten en tassen naaien, dat is te leuk om niet te doen. Heb 6 tassen mee om uit te delen, altijd een succes verhaal, en een reden om weer nieuwe te maken. Ik kan nu ook weer broeden op nieuwe ideeën en dat is ook weer leuk. Een kunstenares wordt je niet uit jezelf dat ben je of dat ben je niet….ik ben het een beetje vind ik zelf…..

Genoeg gekletst weer voor vandaag…wanneer weer, ik weet het niet….Als ik dit ding weer aan de gang krijg dan komt er ook een verhaaltje…..Goed opletten zou ik zo zeggen…

Bon Soiree et a tout a l’heure……..

Groetjes, Marion.

Hier had een mooi oude deur kunnen staan……

Nog een DSB verhaaltje.....

Toen we als werknemers voor de DSB bank eenmaal in deze nieuwe panden zaten werd het wel een stuk serieuzer. We kregen zelfs bedrijfskleding. Deze kleding was van een heel hoog { excuses le mot }

Staphorstgehalte. Kokerrok, kort gilet, wat donkere panty's, vooral geen luchtige schoenen, een lange broek en dat alles in de kleur zwart en dan daarbij een witte bloes.

Een witte bloes is al een grote fout want we moesten het zelf wassen....niet iedereen kan een witte bloes wit houden, helaas.....

Gelukkig kregen de dames met een wat dikker achterwerk, ik onder andere, wel een lang gilet...pfff...wel heel erg voor moeten babbelen. De rok heb ik nooit gedragen, zo'n afschuwelijk oude wijven geval, nee echt erg......Een kleurig sjaaltje werd ook verboden en die open schoentjes mochten niet want dan zou men onze tenen zien?!?!

We zaten tot op borsthoogte verstopt achter een hoge balie, dus wie het kon zien, ik zou het niet weten...

Maar goed dat was de kleding, ook kregen we allemaal een BHV cursus, wat natuurlijk heel goed was. Brandpreventie, EHBO, mond op mond beademing en ook werken met de defibrillator, en reanimeren. Top allemaal, totdat er een oefening kwam....en dat was verplicht zo'n 2x per jaar.

Onze directeur, D.Scheringa deed niet mee, hij bleef  zitten waar die zat en verbrandde dus gewoon met het pand, bij wijze van spreken. Hij hoefde niet gered te worden!

Wij als receptionisten moesten iedereen naar de verzamelplek wijzen en controleren of de kantoren leeg waren, nou dat was ook een dingetje....

Ik had een collega die was eigenlijk geen heldin, dus ze was bij de 1e oefening als eerste buiten en riep iedereen naar buiten naar de verzamelplek. Iemand moest dat toch doen? alleen was het niet de bedoeling dat zij dat deed. Dat verhaal kreeg ze natuurlijk op haar bordje en toen zei ze dat ze dan in paniek kon raken en dan werden anderen daar ook paniekerig van dus was het beter zo....ja toch?

Ik heb ook ooit een heldendaad verricht...

Iedere dag kwamen er spulletjes met een vrachtwagentje van DHL, chauffeur  Willem Smit, een echte West-Fries. Het was een geinig man maar hij had  wel een vrouw kunnen zijn want hij was gewoon een roddeltante in de goeie zin van het woord.

Hij wist veel, kende veel mensen, kreeg hier en daar koffie, ook bij ons en kon dan naar het toilet.

En zo had hij mij verteld dat hij volgende week een nieuwe vrachtwagen zou rijden, en zo geschiedde...

Willem kwam en vertelde over zijn nieuwe auto, ik keek uit het raam en zag hem, een prachtige nieuwe truck. Willem had koffie gekregen en vroeg of hij ook nog even van het toilet gebruik mocht maken...

Ik keek nog een keer uit het raam en zag toen heel langzaam de nieuwe auto van Willem zachtjes richting de sloot rijden.....

Ik dacht niet na, rende naar buiten, trok de bijrijders deur open, klom erin en trok met alle kracht die ik had aan de handrem.....Gelukkig had ik die kokerrok niet aan.....

Net voor de sloot kwamen we tot stilstand. Auto gered!

En ik....ik kreeg een vette reprimande want ik had het pand verlaten dus er had van alles kunnen gebeuren....nou, we hadden bij de bank echt geen pakhuis a la Dagobert Duck, alles ging via het internet.

Maar goed het standje was terecht, ik heb niet veel gezegd en was blij voor Willem want zijn auto rijdt nog steeds hier in West-Friesland in de rondte.

En toen werd het september 2009.........

Mijn collega Ella en ik waren aan het werk, het was nog vroeg om en nabij 9 uur......en daar kwamen zowaar wat bank cliënten binnen....dat gebeurde zelden of nooit....hooguit met wat vragen maar deze cliënten hadden geen vragen maar hadden iets te eisen.....Wat dan wel?

Nou ze wilden hun geld!

En dat kon natuurlijk zomaar niet......de hele hal van het bankgebouw stond binnen een uur helemaal vol met boze mensen, die gingen vloeken en schreeuwen......

Wij schakelden de beveiliging in want wij wisten nog niet wat er gaande was.

Bleek dus dat ene mijnheer Lakenman in het ochtend programma van Sven Kockelmann een oproep had gedaan opdat iedereen zijn geld van de DSB bank zou halen. Hij wilde een Bank-Run creëren.

Wij hadden dat natuurlijk niet op tv gezien die morgen, zo jammer......

Die dag was een zwarte bladzijde uit mijn DSB carrière en betekende de aanloop tot het faillissement van de DSB bank.

Dat einde naderde in ongeveer 3 weken en wij bleven evengoed werken, heel bijzonder. Iedere morgen werd ik opgewacht door het personeel van het NOS journaal die van alles aan mij vroegen terwijl ik de brievenbus leegde....ik werd een soort BNer.....

Mijn DSB loopbaan eindigde op 9 oktober 2009. Zo jammer want het was er heel leuk werken.

En vandaag, 9 april 2022, gaan we het 12 1/2 jarig faillissement vieren van de DSB bank, in het AZ stadion met allemaal ex-collega's.

 Hoe bijzonder is dat?

Het geeft wel aan dat we een leuke ploeg mensen waren die heel goed met elkaar konden werken en lachen en kletsen. 

Ik heb er zin in.

Groetjes, Marion.

 

Vandaag is het een bijzondere dag...............

Zien jullie deze kaart, dat was onze trouwkaart. Ik heb hem zelf bedacht omdat we nogal een toer maakten door West-Friesland en ik bang was dat de gasten zouden verdwalen.

Ik woonde in Andijk en mijn lief woonde in Wognum, tot zover is het nog te doen.....maar waar ga je dan trouwen. Oke, dat doe je in de woonplaats van de bruid, dus dat werd Andijk. Aangezien mijn lief katholiek was opgevoed en hij de 1e uit het gezin was die ging trouwen was het wel de bedoeling dat we in de kerk ook nog gingen trouwen. Aangezien ik geen banden met de kerk had maar wel in de kerk wilde trouwen { voor de lieve vrede }, werd het de kerk van Wognum.

Maar we gingen natuurlijk ook nog feest vieren en dat was gepland in Blokker in de "Nadorst", de trouw locatie van de jaren 70.

We hadden dus een toer van Andijk, naar Wognum en daarna naar Blokker en slapen gingen we in Katwoude, maar dat wist niemand.

Ons woonadres werd Hoorn, maar ons huis was niet klaar op 7 april, dus sliepen we bij vd Valk in Katwoude, ik had dus een heuse Honeymoon..hahaha...

14 dagen hebben we nog bij mijn ouders gewoond, en toen konden we naar Hoorn verhuizen.

18 jaar was dit ons thuis, de kinderen zijn er geboren en getogen en toch kriebelde het zo nu en dan...we wilden terug naar een dorp en dat werd Wognum. Daar resideren wij nog steeds, en zijn nog immer heel gelukkig met elkaar al

46 jaar....

Waar blijft de tijd.

Wij stapten niet in een huwelijksbootje maar in een echte Ford Monarch, natuurlijk want we werkten allebei bij de Ford garage in Hoorn.

Bij de Ford garage hadden we elkaar ontmoet, en tijdens het werk stalen we  een kus, zo af en toe in de meterkast, zo spannend.....

Ik hoef geen kussen meer te stelen, ik krijg ze gewoon iedere dag en hoop dat het nog lang zo blijft.

Wij gaan ervoor.....

Vanavond gaan we deze dag vieren samen met onze naaste buren want die zijn vandaag ook 46 jaar getrouwd.

Hoe bijzonder is dat.....

Ik wens jullie een fijne dag, bij ons gaat dat zeker lukken...

groetjes, Marion.

 

Daar wordt een mens blij van........

Zien jullie die button.....en ook de tekst......Daar staat namelijk

"Blij Je Weer Te Zien"  

Hoe leuk is dat?

We kregen deze button allemaal op de regiodag van het quiltgilde afgelopen zaterdag in Hoorn.

De tekst "Blij je weer te zien" heeft voor mij een speciale betekenis. Ik heb heel wat bazen versleten, oftewel aardig wat baantjes gehad maar er was nooit iemand blij mij te zien totdat ik in de thuiszorg ging werken.

Bij iedere cliënt waar ik binnenstapte was het eerste wat ze zeiden, 'Goedemorgen, wat ben ik blij u te zien".

Die woordjes waren van onschatbare waarde, ik werd gewaardeerd en men was blij dat ik er was, zo lief.

Ik heb begrepen dat alle quilt gilde leden zo'n speld gaan krijgen, ik vind het een mooi gebaar.

En zo zijn we dus op de regiodag van het quiltgilde aangekomen.

Het was een hele gezellige dag met weer allemaal nieuwe dingen en een volle zaal met gilde leden, en dat is ook belangrijk. Ik mocht daar "hangen" zoals dat heet, ja, met de quilt voor Phlynn.

In vol ornaat heeft de quilt zijn verhaal verteld en iedereen heeft hem kunnen zien en natuurlijk daar ook wel ideeën bij gekregen.

Ik vertelde dat de quilt dmv jojo's aan elkaar zit omdat doorpitten geen optie meer is voor mij, aangezien de vingers het af laten weten. Men vond toch dat het dan zo ook een mooie oplossing was, kijk, dat is dan toch weer leuk.

Afijn, de quilt ligt nu op bed bij Phlynn.

Wat deden we allemaal op de regiodag, behalve kletsen.....nou een workshop en wel een hele leuke...

Er was een mevrouw, genaamd Patricia Kockelkoren.

Zij ging ons een kleine cursus Japans verstelwerk leren. Ja, dat is echt anders dan bij ons.

De Japanse vrouwen verstelden vroeger hun kleding met allerlei lapjes en mooie steken. Dit heette Boro en de steekjes Shasiko, zo nu kennen jullie 2 Japanse woorden.

Wij gingen een klein etui maken. Mijn etui staat nog in de steigers.....

Ik ben nu zover, dus nog met de witte steekjes bezig....

En zo gaat het worden. Zo leuk om te maken. Met spijkerstof heb je heel leuk resultaat.

Onze regio leidsters hadden zelfs een spijkerbloes op die manier hersteld.

Hier een tas met Boro techniek....

Om 12 uur begon de pauze en Greet en ik gaan dan kaarten verkopen. Deze kaarten zijn foto's van quilts en daar zitten hele mooie bij. Hier een kleine impressie....

 Daarna gaan we lunchen met natuurlijk, ja hoor, een broodje kroket.

Mijn lievelingslunch als ik op de regiodag ben.

Na de lunch was het tijd voor de show en tell. Er hingen genoeg quilts dus er was veel te vertellen. Mijn patchie vriendin Greet had er zelfs 2 mee.

Ik heb er geen foto van maar hij lijkt hier op....

 Een was wel heel bijzonder, gemaakt van hele kleine driehoekjes. Ze had er 3 jaar over gedaan, met tussenpozen natuurlijk en nu was hij af. Het doorpitten doet zij op een hele aparte manier. De quilt ligt op haar hobby kamer en iedere dag, ja, echt iedere dag doet zij 2 draadjes doorpitten, zo komt het vanzelf af. Goede tip, toch.

's Middag hadden we ook nog een workshopje....we gingen, om in Japanse sferen te blijven, van een lapje een vlinder origami vouwen.

Wat een uitdaging maar het kan. Vraag nog niet naar mijn vlinder want die is er nog niet, ik had het weer drukker met kletsen dan met "werken".....sorry....

Zo was het een zeer geslaagde regiodag, ik kijk al weer uit naar de volgende, ja echt, het is altijd zo'n gezellige dag.

Ik had ook nog een leuke afsluiting van de zaterdag. We hadden de oppas op 2 kleinkinderen, Ilyssa en Ischa, en daar gingen we mee gourmetten. Dat vonden ze erg leuk. Als Ischa erbij is moet je wel opletten want die is gluten intolerant, dus geen gepaneerde kipstukjes en ook geen frietjes bakken in olie waar kroketten in gebakken zijn. Dat kon Oma allemaal in goede banen leiden, dus geslaagd.

Ze bleven ook nog slapen en hadden het erg naar hun zin bij ons. 

Dit was mijn regiodag, gezellig en voldaan.

Gezellige dag, groetjes, Marion.