Verknipte stof??....daar maken we wat van.............

Dit driehoekstoeltje, zo noemde ik het altijd, stond vroeger op mijn kamertje. Antiek groen geschilderd door mijn moeder en ging ook met mij mee toen ik ik trouwen ging....toen heb ik hem ossenbloed rood geschilderd. Het stoeltje stond toen in mijn grote hal en je kon er lekker op zitten als je aan het bellen was. { Bellen deed je toen nog niet draadloos}

Het stoeltje verhuisde ook weer mee naar Wognum en werd toen zwart geschilderd en kwam op de kamer van oudste dochter.......Toen die het huis uitging werd het stoeltje wit en kwam in mijn atelier te staan.

En nu....verhuist het stoeltje naar het nieuwe halletje van jongste dochter, het blijft wit maar heeft wel een kussentje gekregen, ja, jullie raden het al van de overblijfselen van de verknipte stof.

Het is nog wel een hoogstandje op naai- gebied want ik heb er zelfs hoekjes in genaaid......goed gelukt vind ik zelf.

Maar ik heb nog meer gemaakt.....

Dit is een opvouwbare box van IKEA en daar kun je handschoenen en mutsen bewaren....

Mijn jongste dochter heeft er 3 op de kapstok staan....dus toen begonnen mijn raderen weer te lopen...dit staat niet leuk in het nieuwe halletje....zelf wilde ze al iets nieuws kopen...maar Ik zei, nee, ik kan er wel wat mee......

De boxen mee naar huis genomen en zie daar, 3 nieuwe boxen.

Het moeilijkste was nog dat zwarte handgreepje....het is gewoon van stof maar ze hebben er wel lijm opgesmeerd en toen heel degelijk vastgenaaid door de kunststof heen.

Ik heb ze er af gesloopt en dat ging niet makkelijk...1 tornmesje gebroken...

Toen naaien op de omslag en bij dat naaien kwam de naald in de lijmlaag en.....ja, natuurlijk die brak...Gelukkig had ik nog meer naalden.

Maar zo zie je maar weer, wat gemakkelijk lijkt wordt dan ineens complex door lijm!!

Dochterlief heeft nu 3, voor het oog, nieuwe opbergboxen. Kringloop.

Maar er was nog meer stof over dus....

Ja, dat kan ik dan niet laten,ik heb er een tas van gemaakt met behulp van oude spijkerstof.

Weer een tas voor de voorraad als we volgend jaar op de Weversmarkt gaan staan. Ik heb bedacht dat ik er dan toch wel een 50 moet hebben..........we blijven alert op stofjes en ideeën....

Ik heb de tas ook nog van een voering voorzien....

Het is gemaakt van een oude dekbedhoes maar kleurt er heel goed bij...kringloop.

En zo knutselen we verder, lekker de zinnen verzetten en creatief bezig zijn. Nu moet ik nog een tas maken voor een op komst zijnde baby, lijkt mij wel leuk voor de moeder, kan ze alle rommeltjes in meenemen. Als de tas klaar is laat ik hem zien.

En zo komen we al weer aan het einde van mijn verhaaltje...

Ik zou zeggen geniet van het zonnetje, die schijnt voor niks dus iedereen kan er van genieten.

Fijne dag, groetjes, Marion.

7 April 1976, onze trouwdag...............

Kijk wat een leuke kaart wij kregen, van patchie vriendin Greet....Zij was weer heel creatief bezig geweest. 

Ja, het is hier een beetje feest ....wij zijn namelijk 44 jaar getrouwd vandaag.....wat een tijd als je er over nadenkt...het voelt zo niet, raar is dat.....

Het begon in augustus 1975 op mijn werk in de Ford garage, daar werkte mijn Kees in het magazijn...de vonk sloeg over en wel heel erg nadrukkelijk want 9 maanden later, op 7 april 1976, stapten wij het huwelijksbootje in.

Slechts 9 maanden verkering, dat kon nooit goed gaan....ik wist wel beter,

 Kees is echt the love of my life.

Wat waren we een mooi stel, ik in een zacht groene jurk en Kees een zacht groen overhemd met groene stropdas. Stropdassen heeft mijn lief nooit meer gedragen, hij is van de casual kleding.

Misschien zou ik nu in deze tijd ook zo niet meer trouwen, maar de tijden waren toen anders.

We hadden een woning gekregen en daar mochten we alleen in wonen als we getrouwd waren, nou wat doe je dan.....

Foto's genomen bij Kasteel Radboud, dat deed een vriend van Kees...hij zou er een paar maken maar hij bleef de hele dag.......kregen we de trouwreportage van mijn ouders, zo lief......wij hadden daar geen geld voor.

Zie hoe leuk, op het piertje bij het IJsselmeer...

Ons feest was in de Nadorst en daar zal ik nog wat over vertellen.

Toen wij in Wognum kwamen wonen werden Frits en Elly onze buren, gezellige mensen.....zij waren net zo lang als ons getrouwd en op de dezelfde dag!!!!! Zij wilden hun feest toen vieren in de Nadorst en die was bezet, dat waren wij.  Hoe apart is dat....

We hebben deze dag wel met onze gezinnen gevierd  in het verleden en dat was heel leuk...

Vandaag vieren wij het met hun, we gaan lekker eten met elkaar in het thuisrestaurant aan het Vierkant.

De kinderen krijgen straks wat lekkers van ons voor bij de koffie, dan is het daar ook een beetje feest.

Het is heel anders door de maatregelen maar dat is dan maar zo, wij maken er wel wat van.

Wij hebben een leuke dag, dat weet ik zeker, en ik hoop nog vele malen 7 april met mijn lief te vieren.

groetjes, Marion en Kees.

Thuis werken.......valt soms niet mee................

Mijn oudste dochter werkt bij de gemeente Hoorn en werkt nu dus thuis. Om haar heen zitten dan 3 kinderen in de leeftijd, 8,6 en 4 jaar. Heeeeeeeeel gezellig, vooral als er een niet aan zijn schoolwerk wil beginnen. Ja, ik heb bewondering voor de ouders in deze barre tijden...

Vandaag moest mijn dochter een training volgen via de computer en de telefoon, dat zag ze niet helemaal zitten met die 3 klanten om haar heen.

Ik had voorgesteld om dan maar bij de kinderen te gaan zitten en zij dan maar in ons huis de training volgen.

Goed plan toch....ik mocht thuis blijven want pappa was thuis, die werkt in de zorg en had vandaag vrij, dus kwam dochterlief bij ons thuis werken. 

Kon ik haar eerst nog even verwennen met een kopje soep en daarna ging ze aan de slag. Om 3 uur was ze weer klaar en ging ze weer huiswaarts....hoe vaak gaat dit nog gebeuren......ik vrees van nog wel een paar keer....we zijn nog lang niet van alle voorzorgs- maatregelen af ben ik bang.

Ik ben vanmorgen al om 7 uur gaan wandelen met de hond en dat was goed te doen...kwam een paar mensen tegen en niet zoals gister heel veel mensen.

Verder lekker buiten in de tuin geweest, het was er het weer voor....wij hebben gelukkig een tuin....ik denk zo af en toe aan al die mensen die geen kant op kunnen, en die dan ook nog kinderen hebben die in huis moeten blijven.....

Ik heb ook nog een spreuk voor jullie

Je kan het ook ervaring noemen.......Hoe ouder je wordt hoe meer je weet en hoe meer je kan.

Dit was de maandag, Ik ga nog even in het atelier werken, heerlijk, muziekje erbij.....

slaap lekker...voor straks....

Stay good, stay@Home

groetjes, Marion.

Een hondenverhaaltje.............

Vanmorgen mijn gewoonlijke wandeling gedaan in het Wognumse Bos. Niet dat er veel bomen staan maar het heet het Wognumse Bos, leedvermaak.

Voor mij is het gewoon een park met gras en water eromheen. Het is erg leuk aangelegd met hier en daar een bruggetje gemaakt van 2 bielzen dan kom je toch over het water tenzij je hond watervrees heeft. Die van ons, Silka, gaat er met volle snelheid overheen, dus Silka mag altijd eerst anders heb ik een nat pak want ik denk dat ze mij voorbij wil dan.....

Maar het verbaasde mij vanmorgen hoeveel mensen inmiddels een HOND hebben...

Het leek wel de Kalverstraat, zoveel mensen liepen er. Nu was ik wat later dan normaal, ik ga namelijk vaak om kwart voor 7 nu was 8 uur geweest, dus morgen maar weer vroeg.

Meestal loop ik samen met Marlies en Keessie, een Beagle.

Op zaterdag is Silvia er ook met haar hond, Sky, een Husky.

 en deze 3 kunnen het prima met elkaar vinden.

En natuurlijk zien we Wilma vaak met Rakker, een Jack Russel, de grote vriend van Silka.

Het was gewoon een dolle boel in het park, en dus ook te druk ivm Corona.

Morgen gaan we maar weer vroeg op pad, dat is veiliger voor onze gezondheid.

Zo druk als op dit plaatje moet je echt niet willen.

Fijne zondag, hetzij in de tuin of op het balkon...

Stay safe, stay @ Home.

Ik zou ik niet zijn,  als ik jullie er niet even aan zou herinneren dat het vandaag Palmpasen is.

Deze foto is duidelijk niet met Palmpasen genomen want in Frankrijk versieren ze de wegkruisen met gele linten en palmtakken en vaak een krans van gele narcissen, heel mooi om te zien als je door het landschap toert.

Helaas nu even niet.

groetjes, Marion.

Vandaag 4 april.....2020...........

Vandaag had ik eigenlijk een ontmoeting met ongeveer 99 quiltende vrouwen en naar alle waarschijnlijkheid 1 man. Het zou namelijk de regio-dag zijn van het quiltgilde in Noord Holland Noord, oftewel kort gezegd in Hoorn.

Jammer natuurlijk het gaat niet door. Het zijn een van mijn lievelingsdagen in het jaar, de regiodagen. Wij zijn hier zo gelukkig want we hebben er altijd 2 in het jaar, ik hoorde dat dat niet overal is. 

Quiltende Bofkonten zijn wij.

Nou dan laat ik mijn quiltje nog maar even zien...heb er niet veel meer aan gedaan want ik was met andere klusjes bezig, verven en zo.....

Wat ik ook nog misloop is natuurlijk het bekende, altijd lekkere, regiodag broodje kroket.

Ik mag van mezelf 2x per jaar een broodje kroket en dat doe ik dus altijd tijdens de lunch van de regiodag.........

Vandaag dan maar een plaatje, scheelt wel calorieën........

Nou zou ik vandaag ook nog wat anders gaan, en dat gaat ook niet door....samen met mijn lief uiteraard.....

Ik zit hier niet te miepen hoor want ik heb alle begrip voor de maatregelen, het moet gewoon.

Wij zouden eigenlijk vandaag ook met ons rijdende huis op pad gaan, richting het franse zonnetje....

Helaas, corona gooit roet in het eten, maar we gaan ervan uit dat het volgend jaar weer allemaal kan.

Kijk, zo ziet dat er dan uit...even benen strekken op een parkeerplaats, hondje even uitlaten, wat drinken en dan gaan we weer verder naar mooie streken.

Wij zouden inderdaad vroeg dit jaar omdat onze oudste dochter in mei gaat verhuizen, dus zijn wij nodig en de jongste dochter gaat bevallen in juni, zijn wij weer nodig. Niet erg, het is leuk om te helpen, en dus zouden wij weer op tijd terug zijn.

Ik krijg wel kriebels hoor maar dat komt natuurlijk omdat ik zo graag om de hoek wil kijken.

En zo heeft iedereen wel iets wat niet doorgaat, ik ben zeker de enige niet, dus dat geeft troost.

Dit is eigenlijk wel een troostrijk plaatje, in dat franse land bloeien de rozen soms al volop in mei.

Het is wel fijn dat het mooi weer is dan kunnen we toch buiten in de tuin. Als de mensen met een tuin nu in hun eigen tuin blijven dan kunnen de mensen zonder tuin naar de parken. Volgens mij moeten we het zo doen.

Heb ook nog een spreuk...

Helemaal waar....denk er maar even over na......Het is een goeie spreuk voor deze waanzinnige tijd waarin we zitten.....

Fijne dag, groetjes Marion.

Een foto challenge...........

Er is een foto challenge op FB....laat eens een foto van vroeger zien toen je klein was.

Wel hier is er een, ik was toen nog heel klein, ik schat 3 mnd.

Hier zie je al dat ik nooit een mager meisje zou worden, bolle wangen, zeg maar een dikke toet, en heerlijke plooi-billen. Op dit soort babybillen ben ik nog altijd verliefd, dat vind ik zo mooi om te zien.

Maar misschien vinden jullie deze leuker.....

Hier ben ik 2 jaar oud. Er woonde een amateur fotograaf in het gemaal van Andijk toen ik klein was en die wilde graag portret foto's oefenen, zodoende heb ik  wel veel kiekjes. Dat was toen best bijzonder, ik ben van 1956, dus niet iedereen had een camera.

Ook kwam die man bij ons thuis en dan maakte hij ook kiekjes...

Hier ligt onze kat Dorus heerlijk in mijn poppenwagentje. Leuk zo'n rieten wagentje.

Ook kon ik Dorus zelfs kleertjes aantrekken, vond hij niet erg als hij dan maar in mijn wagentje mocht slapen. 

Het was net zo'n Jip & Janneke verhaal, die hadden ook een kat, Siepie, en die lag ook in de poppenwagen totdat....Dan zegt Janneke: O nee, het "kind" klimt in een boom.....

Dit is ook een leukerd, samen met vriendin Ria op onze step, bijna 4 jaar zijn we hier. We gingen namelijk op de step naar de kleuterschool, dat kon vroeger gewoon.

Hier samen met vriendin Betsy op de oudhollandse markt in Hoorn......8 jaar zijn we hier.

Later kwam ik dit meisje van het bokkenwagentje weer tegen toen ik mijn oudste dochter naar de kleuterschool bracht. Zij bracht daar ook een dochtertje naar toe en ik vond haar zo bekend om te zien. Zij heette van haar achternaam Blokdijk en iedere woensdag verdiende ze zo een centje met een bokkenritje.

Ik heb toen deze foto voor haar gekopieerd want ze had zelf geen  foto van deze tijd. Helaas is zij veel te vroeg overleden.

Kijk en dit zijn mijn vriendinnen nu.....

Fijn om nog steeds vriendinnen te zijn.

Maar ik heb nog een plaatje....

4 juli 1964.......Mijn verjaardag.....

Deze verjaardag was eindelijk anders....ik had sinds maart een broertje!

Wat had ik altijd een verlangst naar een broertje of een zusje....iedereen had dat thuis, behalve ik...

En hoe het zat met babies dat wist ik toen ook nog niet.

Zo kregen ze bij een klasgenootje de 6e baby, dat vond ik toen niet eerlijk want wij hadden er geen een en hun wel. Grappig dat ik dat soort gedachten nog weet.......

Nu weet ik dat het kwam omdat mijn vader niet vaak genoeg thuis was.....hij was vrachtwagen chauffeur buitenland, dus de hele week van huis.

Mijn moeder is toen wel een aantal keren met hem mee geweest en het resultaat was dus mijn broer.

O, wat was ik toen blij dat hij geboren werd.

Nou dit was een hele uitgebreide challenge....

Best wel leuk die oude foto's....

Ik wens jullie toch weer een fijne dag.

stay calm, stay @ home.

groetjes, Marion.

We blijven nog even CORONEREN met z'n allen......

Het is gewoon een nieuw werkwoord, Coroneren.....

Voorlopig blijven wij allen nog opgehokt, net als de kippen tijdens de vogelgriep. Het is, denk ik, de beste maatregel in deze Corona tijd.

En misschien zijn we er dan op z'n snelst vanaf. Wat zal de wereld er anders uitzien als deze pandemie voorbij is. 

Ik hoop dat jullie het allemaal kunnen handelen, hier gaat het prima.

Toch wel fijn als je je thuis kunt vermaken, dat zal lang niet voor iedereen gelden denk ik.

Heb net het envelopje gemaakt om de kraampresentjes voor kleine Imogen naar Londen te sturen.

Nou, dat is toch een gezellige envelop geworden, al zeg ik het zelf. Volgens mij worden ze er bij de post ook vrolijk van. Nou maar hopen dat alles goed aankomt.

Gister ook nog een klusje gedaan bij mijn dochter, tapijt gesneden voor op de vloer van haar halletje.

Daar ligt nu een hele grote "loopschoonmat". Als ze het voor haar zouden snijden moest dat ongeveer € 60,00 gaan kosten, nou dat heb ik dan voor haar verdiend. Als je stof kan knippen, en of snijden, dan kan dat met dit tapijt ook. Zij had zelf al een mal gemaakt, dus met een krijtje omgetekend en toen langs een lat met een heel scherp stanleymes het tapijt gesneden buiten op haar plaatsje lekker in het zonnetje. Zo simpel kan het zijn.

Als het helemaal klaar is laat ik een plaatje zien. Misschien gaan we vandaag het gordijntje ophangen, manlief is ook thuis, dus.....wie weet .....Ik kan niet met een boor omgaan, dat trilt te veel in mijn handen, dus dat moet mijn lief doen.

Ik heb ook nog een spreuk...

Nee, dat wil ik nu zeker niet maar.....

Er komen wel allerlei gedachten bij mij op poppen......

We moeten het dus met z'n allen maar zo klein mogelijk houden, dat is het beste.

Maak er wat van vandaag, en kijk niet te ver vooruit want niemand weet hoe of wat dus wat dat betreft zitten we allemaal in dezelfde Corona boot.

Moge de boot zinken en wij allemaal naar de kant zwemmen en dus gered worden.

Stay Calm, stay @ home.

groetjes, Marion.