Bosbrand in de Pyreneeën.……

 

Ik sta hier onder een hele grote helikopter……die wordt ingezet bij bosbranden…..gelukkig betrof het hier een oefening….wel fijn dat ze oefenen want het is hier heeeeeeel droog…..ik denk dat als ik een brandende lucifer zou laten vallen in het bos, het hele bos zou aflikken……

Het was best interessant om de brandweer te zien oefenen met een helikopter die ergens in de buurt water haalt en dat dan in een klap laat vallen, midden op de brandhaard…..

Mijn kleinkinderen hadden dit geweldig gevonden om te zien…..er stonden best veel mensen te kijken en foto’s te maken….best leuk om te zien hoe dat gaat. Hier is brandweerman zijn echt anders dan bij ons….

Na deze {show} zijn we een leuke route gaan rijden naar het plaatsje Goult. Een echt Provençaals plaatsje, klein, weinig inwoners van Franse nationaliteit, wel Engelsen en Duitsers, zij kopen de huizen op en renoveren ze…..dat dan weer wel.

Wel even leuk gewandeld en wat plaatjes geschoten…..

Een leuk doorkijkje……gewoon een gat in de muur, er mist een steen….

Een hele leuke straatnaam…

En natuurlijk onze Silka samen met de baas…..zijn grote vriend. Ik ben helemaal niet in tel …….

Zag nog wel een mooie deur……

Een heel leuk doorkijkje van een heel smal straatje…..

En dan die blauwe regen voor dat huis…..de blauwe regen bloeit hier overal al volop…zo mooi om te zien…

We hadden dus weer een enerverende dag….

Fijne avond en tot blog’s

Groetjes Marion.

Vakantie vieren is best vermoeiend…..

Vanuit de Bourgogne naar de Provence gereisd…..door de tunnels van Lyon….eigenlijk had ik daar een trauma van maar het ging prima deze keer. Vroeger met mijn ouders in de begin jaren 70 gingen wij al naar Zuid Frankrijk op vakantie en dan moest je door de tunnels van Lyon…..geen airco natuurlijk en dan kwam je in de tunnels in de file te staan…..smoor heet en de ramen maar open van de auto….heerlijke diesel geuren en benzine geuren opsnuiven echt daar kan geen cocaïne tegenop…..ik ruik het nog als ik er aan denk….Mijn trauma was dus die file’s en dat is tegenwoordig toch anders. Vrachtwagens moeten omrijden en zo kunnen wij lekker door tuffen  zonder stank en file….Heerlijk. Vrijdagmiddag om half 4 waren we op de plaats van bestemming en konden we een fijn plaatsje uitzoeken….wij staan op dezelfde plek als vorig jaar….zonnig en ook schaduw, fijn voor onze Silka en ook voor ons. 

We hadden wel meteen een harde storm te verwerken, gelukkig geen mistral anders duurt dat 3 dagen op z’n minst…..dat kwam gelukkig goed af. 

Maar vakantie vieren is echt een werkwoord, ik had niet eens tijd voor een blogje zo druk had ik het. Waarmee vragen jullie je af…..nou er staan hier mensen die ik vorig  jaar ook heb ontmoet en die mevrouw had een tas van mij gekregen, waar ze heel blij mee was. Thuis gekomen heeft haar dochter de tas ingepikt dus hoopte zij dat ik er dit jaar weer zou zijn…ze had geluk, ik ben er…..en ik heb haar een nieuwe tas gegeven die gaat ze nu met hand en tand verdedigen want ze wil deze echt zelf houden. Zo niet dan stuurt ze een mail en dan maak ik er een voor haar dochter, afgesproken.

Natuurlijk al weer een paar uitstapjes gemaakt en wat plaatjes geschoten…..Zomaar een heel klein torentje, dacht ik, maar het was een woonhuis!! Zo woon je wel lekker dicht bij je werk als wijnboer….Ooit zal hij nog wel een groter huis bouwen denk ik als de stikstof perikelen zijn gedaald…..

Ook zijn we nog even langs de Abbaye de Senanque gereden……ik blijf daar een zwak voor houden en ik zal vertellen waarom….

 Ik had al vaak ansichtkaarten gezien met dit plaatje en dan alleen de toren en een mooi blauw lavendelveld ervoor……Vaak gevraagd waar dit was en dan vertelden ze het wel maar dat ging te snel en ik begreep het niet…….zo jammer…..en toen reden wij een mooie route door de Provence en kwamen we langs een Abdij en dat was deze…de Abdij waar ik al zolang naar zocht…..

Bij ons thuis heb ik hem hangen met het blauwe lavendelveld ervoor…..dat gaat nu niet want de lavendel bloeit pas in juni en is eind juni op z’n mooist……Maar ik zoek hem altijd even op als ik hier ben, gewoon omdat ik dat fijn vind.

Kijk en zo heb je het dus druk met vakantie vieren…..maar we blijven het wel doen…..

Wens jullie een fijne avond en tot blog’s….

Groetjes, Marion.

 

Je suis en Bourgogne……..

 Het rijdende huis staat in Chagny in de streek Bourgogne. Het weer is redelijk, vrij fris eigenlijk maar wel droog en dat is mooi.

Ieder jaar stoppen wij wel voor een paar dagen in de Bourgogne want we willen wel weten of de druivenstokken weer van start gaan na de winter. Wel je kan zien dat het voorjaar hier ook laat is want er zitten bijna nog geen beginsels aan de druivenstokken. Het is echt Innie-Minnie…..zo klein. De wijnboeren zijn al wel druk met opbinden van het kleine stammetje dus dan heb ik ook alle vertrouwen. Ja toch? Het gewas wat eigenlijk al volop zou moeten bloeien, het koolzaad, begint hier al wel goed te bloeien….je ziet hier en daar al wel mooie gele velden, eigenlijk net als onze tulpenvelden.

De kersen bloesem doet het al prima, mooi doorkijkje op de kerktoren van Meursault……

Vond even verder nog een mooie bloesem boom middenin een wijnveld….

Hier ze je de druiven stronken op de voorgrond….kaal….nog niets te zien……Maar die boom, ja die staat volop in bloei. Vroege kersen komen eraan, eind mei kun je die al eten……wel zuur van smaak.

Verder wat boodschapjes gedaan want morgen hebben we weer een Reisdag om met het programma We Zijn Er Bijna te spreken. 

Als het allemaal gaat zoals het hoort te gaan komen we eind van de middag aan in de Provence…..ik hoop ook dat het daar wat aangenamer is qua temperatuur want nu hebben we nog truien, lange broeken en sokken en dichte schoenen aan. Ik wil slippers en knie broeken en topjes en zwemmen……en misschien in het zonnetje zitten……ik heb goede hoop dat het gaat lukken.

Ik hou jullie op de hoogte.

Voor nu was dit het, fijne dag,

Groetjes, Marion.

Met een deurtje, net gevangen met mijn camera…

En dan sta je zomaar in de krant........

En dan mag je een interview geven en er komt een foto in het blad VRIJ...dit is een extra zaterdag uitgave van ons regionaal dagblad, Het Noord Hollands Dagblad. Zo leuk om mee te doen met mijn hobby als leidraad. Twee dames kwamen op bezoek, Nina, de journaliste en Erna, de fotografe....

Ze kwamen binnen en wilden gelijk mijn atelier zien want daar kwamen ze voor. Erna bleef boven om foto's te maken en Nina deed met mij het interview.

Het leuke was dat beide meiden niets afwisten van quilten, of tassen maken of borduren. Alles wat ik vertelde was nieuw voor hun, nou dan wordt ik echt enthousiast. Ik zat dus op mijn praatstoel.

Er werd ook nog een filmpje gemaakt.

Ik heb de tekst voor jullie gekopieerd, hieronder......

https://www.noordhollandsdagblad.nl/cnt/dmf20230403_40508579

Met bovenstaand adres zou je het filmpje kunnen zien....maar ik weet niet goed hoe het moet, het spijt me.....

Ik hoop dat jullie het een leuk verhaaltje vinden, op mijn FB pagina staat wel het filmpje, dus misschien daar kijken als dit niet lukt.

Fijne paasdagen, groetjes, Marion.

WOGNUM

Die speciale stoel, het uitzicht, je werkplek of dat schuurtje. Wat maakt dat jij je thuis voelt? Waar ben jij ’lekker thuis’? Die vraag leggen we voor aan Marion Blaauw. Zij leeft zich in haar thuisatelier in Wognum uit met ’quilten’.

Quilt is een stoftechniek waarbij je bijvoorbeeld een deken maakt van drie lagen textiel op elkaar. Dat kan met allerlei patronen. Quilten is een ambacht maar ook een kunstvorm. Het is ooit in de zeventiende eeuw in Nederland ontstaan en er is een Quiltersgilde dat veertig jaar bestaat.

Voor Marion begon het quilten toen ze in een handwerkblad een patroon zag om te maken. „Ik heb handwerken altijd leuk gevonden en was al bezig met het naaien van kleding. Ik had veel lapjes thuis. Toen ik het patroon in het blad zag, maakte ik van gordijnstof een deken met allerlei lapjes. Ik wist toen nog niet dat het quilt was, dat zei iemand later tegen mij. Die vertelde ook over het gilde.”

Marion begon met quilten in de jaren negentig. Volgens haar waren er toen al zo’n twaalfduizend leden van het Quiltersgilde, nu zijn het er nog meer. Twee keer per jaar is er een regiodag waarbij quilters hun zelfgemaakte quilts laten zien. Door heel Nederland zijn er vijftien regio’s van het gilde. Eens per jaar is er ook een expositie.

1:02

Nadat Marion een winkel in Bergen met quiltstoffen ontdekte, had ze écht de smaak te pakken. Daar werden ook cursussen gegeven. „Die volgde ik met een vriendin. De hele basis hebben we daar geleerd en ik ben daarmee verder gegaan. Een quilt heeft een bovenkant, tussenvulling en onderkant. Die kun je met de hand doorstikken, maar tegenwoordig hebben we allemaal een naaimachine. Ik heb een hele goede, er zitten meer functies op zodat je bijvoorbeeld ook letters in stoffen kunt naaien.”

„Ik kwam eens bij een tentoonstelling en er waren dames die alleen handgemaakte quilts wilden. Maar als werkende vrouwen hebben we de naaimachine tegenwoordig hard nodig. Vroeger hadden vrouwen veel meer tijd om met de hand te quilten, tegenwoordig hebben we er allemaal een baan naast. Met een naaimachine gaat het een stuk sneller.”

Op zolder heeft ze haar atelier. Naast quilts maakt ze ook tassen en fietshoezen. In de hoek van het atelier heeft ze een kast vol met verschillende lapjes.

„Ik heb een lapjesziekte, ik verzamel allerlei lapjes. Het is besmettelijk, veel quiltvrouwen hebben dezelfde verzameldrang. Soms haal ik ze bij de kringloop. Zo vond ik daar een keer een geborduurde letterlap. Ik nam hem mee omdat ze hem anders misschien weg zouden gooien en maakte er een tas van. Mooie lapjes koop ik bijvoorbeeld ook in een quiltwinkel in Kampen. Ik let op katoenachtige stoffen, dekbedhoezen kan ik ook goed gebruiken. Ik had eens zo’n stof met allemaal autootjes gevonden, daar kan ik wat mee. Soms zie ik een lapje stof dat helemaal bij iemand past, dan krijg ik gelijk al iets in mijn hoofd om te maken.”

In zo’n drie uur tijd kan Marion al een tas quilten. Die tassen geeft ze soms aan buren die naast haar op de camping staan. Maar ook op de Weversmarkt in Hoorn had ze succes. „Met een vriendin hadden we ieder vijftig tassen gemaakt voor een prijs van 5 à 7,50 euro. We hadden voor 500 euro verkocht.”

Thuis heeft Marion helemaal haar eigen quiltplek gecreëerd. „Toen mijn kinderen nog thuis woonden had ik een kleiner kamertje waar ik werkte. Daarna pikte ik de zolder in. Hier kan ik heerlijk mijn gang gaan.”

De mooiste quilt die ze heeft gemaakt was een tas gemaakt van een blauwe letterlap. „Ik had daar een mooi geborduurd ontbijtlaken bij gevonden. Nu heb ik weer een fietskussentje gemaakt. Ik verzin steeds iets anders. Ik verveel me geen dag.”

LEES OOK

• 

  Brandweerman en topvrijwilliger Johan Buijs (50) uit Edam overleden: ’Hij draaide gewoon altijd mee’

• 

  Jonge Zaanse ondernemers zien hun duurzame ijsthee, gemaakt uit fruitafval, plotsklaps bij de Hema in het schap

Lentekriebels......wie heeft er last van?

 

Lentekriebels, daar is veel over te doen en dat begrijp ik ook wel. Ik denk zelf dat je seksuele voorlichting niet aan een leraar of lerares moet overlaten maar het gewoon thuis al vroeg bespreekbaar moet maken. Soms kun je spelenderwijs meer bereiken dan je denkt....en ook al weten je kinderen alles over sex, voorbehoedsmiddelen, ja of nee zeggen....het blijven pubers die ook dingen willen en moeten uitproberen.

Ik had 47 jaar geleden ook erg veel last van lentekriebels....ja, ik ben namelijk op 7 april 1976 in de trouwauto gestapt om mij voor altijd met mijn lief in de echt te laten verbinden.

Natuurlijk gingen wij niet in een huwelijksbootje, dan worden we  zeeziek, en aangezien we allebei bij de Ford garage werkten was een trouwauto gauw gevonden. Mijn lieve ome Riekus, tevens onze baas, stelde zijn auto voor als trouwauto en hij was zelf de chauffeur. Hoe leuk was dat......nou heel leuk....

Wij moesten die dag wel veel kilometers maken dus het was fijn dat we met zo'n mooie amerikaanse auto waren, een Ford Monarch.......Mijn a.s. echtgenoot, die altijd hongerig was, had zelfs een paar broodjes meegenomen voor onderweg...........

Ik woonde in Andijk en mijn lief in  Wognum....we trouwden in het gemeentehuis van Andijk en in de katholieke kerk van Wognum. Foto's werden gemaakt in Medemblik.... Ja, wel omslachtig maar dat moest wel zo want ik had geen geloof en kwam dus nooit in de kerk van Andijk.

Gelukkig had de pastoor van Wognum zijn hand over zijn hart gestreken en mochten we trouwen. Ik stond op een achterafje tijdens de ceremonie toen mijn lief de hosti kreeg.

Het waren toen nog echt andere tijden......nu zou dat toch echt anders gaan.....

Na de plechtigheden hadden we een feest in Blokker in de Nadorst en zo reden wij dus als bruidspaar door heel West-Friesland.

Vrijdag 7 april a.s. zijn wij dus 47 getrouwd en het leuke is onze buren ook. Wij zijn namelijk op de dezelfde dag getrouwd in hetzelfde jaar en hadden bijna allebei het feest in de Nadorst. Helaas voor onze buren was de Nadorst vol anders had ik ze al veel eerder ontmoet. Toen we pas in Wognum naast hun kwamen wonen gingen we meestal op onze beider trouwdag  op stap met de kinderen, heel gezellig. Nu gaan we met z'n viertjes lekker eten bij de Griek in Hoorn. Zo leuk om het samen te vieren.

Als we straks 50 jaar getrouwd zijn, nou dan komen we vast in de krant.......

En zo komt het dat ik ieder jaar last heb van lentekriebels, en dat voelt nog steeds FIJN.

Wens jullie een mooie zonnige dag, en wees maar blij met lentekriebels...

Bij ons duurt het al 47 jaar.....

groetjes, Marion.

Een weekje tussen bed en bank..............

En zo begon mijn afgelopen week.....Zondag gezellig uit eten geweest met familie en daar al wel een onaardig gevoel in mijn keel gekregen en thuis gekomen zat ik binnen een kwartier te klappertanden van de koorts......

Hup naar bed en een afschuwelijke nacht doorgemaakt met nog meer keelpijn.....en koorts....dus de volgende dag, maandag, maar in bed gebleven.

Mijn lief ging met auto's spelen dus ik moest er wel even uit om de hond uit te laten. Om dat te doen moest ik heeeeel veeeel  moed verzamelen maar het lukte......

Daarna maar op de bank in de kamer gaan liggen en wat eten voor mijn lief klaar gemaakt....gauw klaar want ik hoefde niks......en dit zo tot en met donderdag.....

Wat een akelige week.....nergens zin in .......niks voor mij...

Ik ben deze week wel 2 kg. lichter geworden, dat dan weer wel.....

Maar gelukkig zijn bijna alle klachten vertrokken dus kon ik gelukkig wel naar de regiodag van het Quiltgilde......dat was mijn grootste angst dat ik dat moest laten schieten want het is altijd zo'n leuke, gezellige dag........en dat was het dit keer ook weer, heel gezellig.

Ik had voor de show en tell 2 fietskussentjes gemaakt van een heel groot borduurwerk en heb daar over verteld en ik had foto's mee van de memory kussens en daar ook het een en ander over verteld.

Wat we gingen maken in de workshop was natuurlijk een beetje paassfeer. Een eiermandje voor 4 eitjes. Kan het niet laten zien want door mijn geklets met jan en alleman, had ik mijn werk niet af. Zo gaat dat, niet erg hoor, komt vanzelf wel goed.

's Middags gingen we een zelfportret maken, als je dat leuk vond, of een portret van iets anders, een kat, een haas of een olifant. Het maakte niet uit.

Er was ook nog een winkeltje natuurlijk , en wel een hele leuke gezellige winkel.

Qwille, uit Langelille, dat is in Friesland.

Dit winkeltje had hele leuke stofjes, kleine pakketjes, echt veel, dus ook nog maar wat gekocht. Ja, je moet een winkel toch even sponseren, anders hoeven ze niet te komen.

Het blijft bij dit korte verhaaltje want zoveel heb ik niet beleefd afgelopen week, helaas...

Volgende week weer een goeie week mag ik hopen.

 Fijne zondag, groetjes, Marion.

Straatnaam bordjes zijn in Frankrijk ook foto waardig     { vind ik }